piątek, 23 stycznia 2015

Mamas&Papas i podróż sentymentalna (wpis 3.)

Byliśmy już w Bangkoku dwa lata temu. Mieszkaliśmy wówczas w okolicy Khao San (to taki Monciak czy Krupówki). Sądziłam, że obecny pobyt będzie podobny. Jednak fakt, że zamieszkaliśmy w China Town zmienił optykę i odbieram teraz Bangkok inaczej. Oczywiście nie są to kosmiczne różnice, ale zamieszkanie w tak turystycznej okolicy jaką jest Khao San stępia wrażenia. W sumie najbardziej turystyczne części miast na całym świecie mają dużo wspólnego. Tłumy i komercja.
W China Town też są tłumy, ale turyści giną trochę wśród tubylców. Można lepiej poczuć azjatyckość tego miejsca. Do chińskiej dzielnicy przylega Little India. Mieszkają tam Sikhowie, których przodkowie przybyli do Bangkoku w latach świetności stosunków handlowych Indii i Syjamu w XIX wieku. Sikhów wyróżnia strój. Noszą się podobnie z obowiązkowym turbanem na głowie.
Udało nam się znaleźć świątynię Sikhów. Mogliśmy wejść do środka, ale robienie zdjęć jest zabronione. Przy wejściu trzeba było zdjąć nie tylko buty, ale i skarpetki. Wręczono nam chustki na głowę. Ani kobieta, ani mężczyzna nie może wejść z odkrytą głową. Na szczęście świątynia mieściła się na 4 piętrze, więc zdążyliśmy strzelić fotkę w windzie.



Świątynia była bardzo przestronna, widna i .... skromna. Miała swój charakter i pewne piękno, ale na pewno nie rozproszy uwagi modlących się.

Bangkok jest tyglem narodowości. Oprócz Tajów, Chińczyków i Sikhów, żyją tam też Japończycy, Amerykanie, Europejczycy, Malezyjczycy i inne mniejsze grupy.
Tak samo jak nie jest to miasto jednorodne narodowościowo, ma też wiele twarzy. Z jednej strony strasznie biedne dzielnice, w których ludzie żyją i pracują na poziomie cywilizacyjnym znanym w Europie wiele lat temu. Z drugiej strony dzielnice nowoczesne o imponującej architekturze. Oczywiście każde większe miasto ma różne oblicza, niemniej rozwarstwienie tutaj bardzo bije po oczach.

Po odwiedzeniu terenów Sikhów zdecydowaliśmy się wybrać w podróż sentymentalną do miejsca, gdzie byliśmy dwa lata temu. Nie chodziło nam bynajmnie o Khao San. Chcieliśmy zjeść obiad w miejscu, gdzie jedliśmy po raz pierwszy po przyjeżdzie do Bangkoku. Zapamiętaliśmy dobrze tą miejscówkę. Tam był nasz pierwszy tajski posiłek i był przepyszny. Właściciel też zapadł nam w pamięć, bo był niesamowity.
Przeżyliśmy wielki zawód. W tym miejscu rządził ktoś inny. Poszliśmy w drugie miejsce, gdzie kiedyś jadaliśmy. Tam nie zmieniło się nic. To samo menu. Ludzie obsługujący również. I na dodatek niespodzianka! Siedział tam ten sam biały mężczyzna, który był również dwa lata temu. Zapamiętaliśmy go, bo był charakterystyczny w wyglądzie i zachowaniu. Papas zaczepił naszego ziomala. Dowiedzieliśmy się, że jest Indianinem z Kanady i od 11 lat przez 6 miesięcy w roku mieszka w Bangkoku. Zrobiliśmy sobie razem fotkę i facet zażartował, że jak mamy zdjęcie z nim, to możemy pokazać na Imigration i bez problemu dostaniemy wizę na 6 miesięcy. To spotkanie było naprawdę fajną przygodą.





W okolice Khao San popłynęliśmy łodzią. Rewelacja!!! Podróż trwała bardzo krótko, wprost błyskawicznie! Wsiadanie i wysiadanie odbywały się locie. Pierwszy raz w życiu odczułam na własnej skórze jak fantastycznym rozwiązaniem jest wodny transport w mieście. Zwłaszcza w tak bardzo zakorkowanym. Zamiast godziny jazdy miastem, dziesięć minut wodą. Na dodatek wiatr fantastycznie chłodzi. Teraz cały czas staramy się korzystać z tego rodzaju transportu. Bilet w łódce prywatnej kosztuje 40Bath, w publicznej 15Bath. 
Jest też dreszczyk emocji. Statki są z reguły stare i często nie budzą zaufania.  W momencie nasilenia ruchu statków (godziny szczytu) przy pirsach jest bardzo ciasno. Jedne statki właśnie odpłynęły, inne zabierają pasażerów, a kolejne czekają w niebezpiecznej bliskości na możliwość zacumowania. Ciasno, głośno, szybko. Fajne doświadczenie.













czwartek, 22 stycznia 2015

Mamas&Papas szukają (wpis 2.)

Piszę dla Was :)

Ruch uliczny w China Town w Bangkoku jest naprawdę imponujący. Zadziwiająca symbioza pieszych i kierowców. W Polsce nie do wyobrażenia. Przechodzimy przez jezdnię przy najbardziej natęzonym ruchu. No problem! Czasami na zielonym, czasami na czerwonym. Często gdzie popadnie, ale bez bezczelności i głupoty. Mimo totalnego paraliżu nieźle sobie radzą.
Nawiązałam do ruchu na drogach w kontekście naszych przygód w poszukiwaniu hotelu. Mieliśmy zarezerwowany nocleg w China Town. Próbowaliśmy ogarnąć azjatycki chaos i dotrzeć do punktu docelowego jak najszybciej. Byliśmy wiele godzin w podróży. Niewyspani. Na zewnątrz upał. Marzyliśmy o prysznicu. Prosiliśmy tubylców o pomoc i było jak zwykle. Azjaci są bardzo pomocni. Również wtedy, kiedy nie mają pojęcia, jak pomóc :) Bardzo się starają. Efekt był taki, że każdy kolejny kierował w kierunku innym niż poprzedni tubylec i za każdym razem mówili, że to daleko. Nawet 2 kilometry. Dla nas taki dystans to nie problem. Zwłaszcza, że na tak zakorkowanych ulicach piesza przechadzka na dystansie dwóch kilometrów wyjdzie na pewno dużo szybciej niż jakimkolwiek pojazdem. Pod jednym warunkiem, że będzie to jeden raz dwa kilometry. Każdy kolejny pomagacz kierował nas w innym kierunku z kolejnymi dwoma kilometrami do przejścia. Żałujemy, że nie potrafimy odtworzyć mapy naszych wędrówek, ale w sumie zrobiliśmy z 10 kilometrów. W upale i z plecakami na plecach. Muszę oddać sprawiedliwości, że Papas przez dłuższy czas targał obydwa plecaki. Woli nosić mój plecak niż mnie, kiedy by mi połamało plecy. Nasze plecaki naprawdę były lekkie. Mój 5,8 kilograma i Papasa 6,8. (Papas targa komputer i zapasowe baterie.) Jesteśmy mistrzami w praktycznym pakowaniu się na wyjazd (tylko Ada może się ścigać w tej konkurencji). Niemniej targanie nawet lekkich plecaków w takiej temperaturze przez tyle czasu może dać się we znaki. Nie pomagał też olbrzymi tłum. Wszedzie trzeba było się przeciskać. Jednak humoru nigdy nie tracimy. Łażąc w poszukiwaniu adesu można spotkać fajne miejsca i ciekawe wydarzenia. Ostatecznie dotarliśmy do celu. Nasz raj był tuż, tuż. Pierwszy kontakt bardzo miły. Pokój zdecydowanie koszmarny. Na łóżku brudna, śmierdząca, poplamiona pościel. Zamiast kołdry maleńki pled bez powłoczki. Łazienka koszmarnie brudnna. Jak i cała reszta. Właściciel na nasze zarzuty odpowiedział milczeniem przewracając poduszkę na drugą stronę i czule gładząc coś, co miało być prześcieradłem. Prysznic z naszych marzeń oddalił się gdzieś niebezpiecznie daleko, a nam pozostało kontynuowanie poszukiwań.
Weszliśmy do jakiejś knajpki z wifi i zaczęliśmy szukać od nowa. Wreszcie coś znaleźliśmy. Ponieważ nadal ulice były zatkane postanowiliśmy pójść pieszo. Wyglądało, że będzie to ok. 2 km. Jak zwykle 2 km. Czy tam wszędzie jest 2 km? Znowu rozpoczęliśmy naszą pielgrzymkę. I znowu każdy kolejny pytany tublec kierował nas w przciwną stronę niż poprzednik i każdy mówił, że to 2 km. Hotel, który zarezerwowaliśmy miał w nazwie "China". Jest tam wiele hoteli z "China" w nazwie i każdy tubylec jakiś zna.Co za różnica czy hotel nazywa się Gold China, Grand China, China Town Hotel, Check Inn China Town? China to China. I tak nas przegonili przez chyba kolejne 10 km. Poznaliśmy nieźle topografię dzielnicy. Jak znalazł na pobyt :)
Kiedy w oddali zamajaczył McDonalds przypomniało mi się, że Ada mówiła, że tam na ogół jest wifi i ona z sukcesem korzysta z tej możliwości. Poszliśmy sprawdzić, czy da radę wesprzeć się internetem. Gdy zapytałam dziewczę z obsługi, czy muszę coś kupić, żeby skorzystać z wifi, odpowiedziała, że nie. Super! (Nie lubimy jedzenia z McDonalds). Poprosiłam o hasło. Odrzekła, że muszę coś kupić i hasło będzie na paragonie :) Kolejny raz, kiedy zaszwankowała komunikacja po angielsku. W Bangkoku ciężko się porozumieć w tym języku, ale ludzie bardzo się starają. Chociaż w naszym przypadku czasami lepiej byłby, żeby starali się mniej :) Mniej kilometrów byśmy zrobili. Ale nie żałujemy niczego. 
Wracając do McDonalds. Żeby skorzystać z internetu trzeba wypełnić formularz online. Pytają o wszystko i na koniec trzeba podać adres e-mail, na który pyrzyślą.... kod na wejście do internetu. Zareklamowałam u obsługi sytuację. Szarpnęliśmy się na kawę, żeby móc skorzystać z internetu i żeby skorzystać z internetu musimy mieć dostęp do internetu, żeby zdobyć kod, żeby wejść do internetu. Wiem, poprzednie zdanie brzmi absurdalnie, ale tak było. Personel był bardzo pomocny, więc jeden z pracowników wypełnił formularz na siebie, żeby odebrać maila z kodem dla nas. Przy okazji dostrzegłam, że wypełniająć rok urodzenia wpisał 2530 coś koło tego. Nie miałam pojęcia, że oni mają inny kalendarz. Nasz też znają, ale używają swojego.
Mając dostęp do internetu i pomoc przechodzących obok tubylczych Sikhów ustaliliśmy kierunek. Byliśmy zdecydowani wziąć taksówkę. Chłopak z McDonalds powiedział, że powinna kosztować ok. 35 Bath. Uzbrojeni w wiedzę i gotówkę zaczęliśmy łapać taksówkę. Dwóch spośród zatrzymanych taksówkarzy powiedziało, że to koszt ok. 200 Bath i 7 km. Jeden nie chciał w ogóle jechać.Nie to nie!!!!
Na schodach w McDonalds szukamy drogi


Podjęliśmy kolejną wędrówkę. Nawet z sukcesem do ostatniej prostej. I tam pojawił się Anioł. Jakiś Chińczyk zapytał, czego szukamy. Przyznał się, że nie wie, gdzie to jest. To rzadkość wśród tubylców powiedzieć ,że się nie wie .Zasięgnął języka wśród tubylców. Gotów był nawet dzwonić do hotelu po , ale nie mieliśmy numeru. Zaprowadził nas pod same drzwi. Było to ok 1 km od McDonalds.
Nasz Anioł miał pojęcie o Polsce. Zna Chopina. Słyszał o Warszawie i mistrzostwach  Euro 2012. Prawie rodak!
Szczęśliwie w nocy dotarliśmy. Miejscówka okazła się nawet zacna jak na azjatyckie warunki. 

Rozpisałam się, więc skończę, żeby dać Wam chwilę wytchnienia, ale wkrótce wrócę























środa, 21 stycznia 2015

Mamas&Papas wyruszyli

Jak zwykle rozpoczynam opowieść od przelotów. Ada odwiozła nas na lotnisko. Tam zasiedliśmy na pożegnalną kawę i herbatę. Po raz kolejny zgarbiłam się słysząc cenę. Wiem, powinnam być przyzwyczajona, ale zapłata 45zł za trzy napoje to, moim skromnym zdaniem, przegięcie. Nawet na lotnisku. No cóż, co robić? Zapłciliśmy z jękiem, wypiliśmy i wyruszyliśmy. Później w Helsinkach zapłaciliśmy 60zł za dwie kanapki i jedną kawę. Ostro ruszyliśmy z wydatkami na początku podróży.
W samolocie do Helsinek było łącznie 11 pasażerów. Luzik. W tych komfortowych warunkach lecieliśmy jednak niezbyt długo. W samolocie do Bangkoku było już bardzo gęsto i ciasno. Lecieliśmy liniami Finnair. Niestety, nie możemy polecić tej firmy. Finnair to narodowy przewoźnik w Finlandii,  nie jakaś tzw. tania linia. Dlatego liczyliśmy, że ten długi lot (10 godzin) będzie bardziej komfortowy. Jedzenie było bardzo słabe, niezbyt obfite. Na koniec nie podali kawy, bo nie.... zdążyli. Chociaż zdążyli podać cukier, śmietanki, łyżeczki. Dowodem kiepskiej jakości śniadanie niech będzie fakt, że Papas zostawił prawie wszystko. Ten sam Papas, który nie należy do wybrednych i zjada rzeczy niejadalne dla przeciętnego śmiertelnika. Pamiętacie jego zdjęcia wciągającego dziwne rzeczy w czasie naszej poprzedniej wyprawy? Śniadanie na pokładzie samolotu Finnair pokonało Papasa.
Wokół nas siedzieli głownie Rosjanie i Finowie. Odchodziło wielkie picie i nie Rosja dominowała. Zdecydowanie palmę pierwszeństwa trzymali Finowie. Bardzo mocno trzymali. Aż spać nie było można :)

Helsinki - ostatnie dotknięcie zimy

Zaraz wsiadamy do samolotu


Po raz drugi lądowaliśmy w Bangkoku i wydawało nam się, że jesteśmy przygotowani na wszystko i nic nas nie zaskoczy. A jednak zaskoczyło! Poprzednim razem wydostanie się z lotniska łącznie z procedurami na Imigration, zajęło nam godzinę. Tym razem błyskawicznie. Żadnych gigantycznych kolejek ani problemów z urzędnikami. Szybko i przyjemnie. 

Z kolei, poprzednim razem nie było żadnych zdziwień przy szukaniu i korzystaniu z pociągu, który wiózł nas do miasta. Na peronie stał bardzo ważny pan, który był naszym szefem. Jeżeli stanął ktoś za blisko linii na peronie był strofowany. Gdy nadjechał pociąg i wysiedli pasażerowie, nasze próby wejścia do pojazdu były hamowane ostrym gwizdkiem. Musieliśmy poczekać na sygnał i dopiero można było wsiąść. Miło było miećświadomość, że ma się szefa nas szefami, którego uwadze nic nie ujdzie.

Z kolei przesiadka na metro poskutkowała rewizją u Papasa. Przy wejściu stał pan, który kontrolował ludzi, po przejściu których zadźwięczała bramka. Wiadomo, że w takim miejscu będzie się włączała na każdym. Ale bezpieczeństwo najważniejsze! Papas otworzył plecak. Na wierzchu leżała aspiryna. Pan wypuścił Papasa. Nie zorientował się, że Papas chce wysadzić metro tabletką aspiryny! Żarty na bok. Wiadomo, że trzeba przedsięwziąć środki bezpieczeństwa, ale taka metoda nie wydaje się być skuteczna. Jeden skromny pan pod ciągle brzęczącą bramką na stacji metra w 10-milionowym mieście.
Po wyjściu z metra zgadaliśmy się z chłopakiem z Singapuru. Gdy dowiedział się, że planujemy jechać do chińskiej dzielnicy, bardzo gorąco nam odradzał. Zbliża się chiński nowy rok i w dzielnicy histeria, jak, nie przymierzając u nas przed Bożym Narodzeniem. Po dotarciu do china town zrozumieliśmy, co miał na myśli. Niewyobrażalne ilości pojazdów. Nie opłaca się absolutnie brać taksówki czy tuktuka, bo na pieszo jest dużo szybciej.

Papas prowadzi męską dyskusję z panem z Singapuru

Fajnie jest

W naszym przypadku dużo szybciej nie oznaczało szybko. Ale o tym jutro. Teraz lecimy na kolację. Na zewnątrz 30 stopni :)




niedziela, 18 stycznia 2015

Ruszamy w świat

Dzisiaj w zasadzie chciałam tylko napisać, że.... nie będę pisać. Jutro wyruszamy do Azji.  Będę się meldować często. Zapraszam do częstego odwiedzania bloga. Jak się uda (będą siły i dostęp do internetu) może nawet codziennie :)

Miałam w tym roku następujące postanowienie noworoczne: spakować się na wyjazd wcześniej niż w dniu wyjazdu. Marzyłam, żeby spakować się w sobotę, w niedzielę dogłaskać i spokojnie czekać na poniedziałkowy wyjazd. Tak zwykle bywa - postanowienia noworoczne nie lubią się spełniać. Jest już niedzielny wieczór, a ja w proszku. Papas wyprzedził mnie o godzinę i dzielnie się krząta przy swoim plecaku. Właśnie mam zamiar go dogonić.
Do zaczytania wkrótce :)


niedziela, 11 stycznia 2015

Język

Za tydzień wyruszamy na zasłużone wakacje. Tak, to już tylko tydzień. W hostelu, jak zwykle o tej porze roku, pustki. Możemy skupić się na wyjeździe. Nawet nie odczuwamy braku workaway'ra, chociaż Jeana wciąż z zadziwieniem wspominamy. Wszyscy, którzy go poznali, są w szoku, że tak zakończyła się znajomość. Dosłownie wszyscy! Brakuje mi naszych lekcji języka francuskiego i pogaduszek na recepcji.
Od Jeana dowiedziałam się, skąd u Francuzów takie problemy z językiem angielskim.
Po pierwsze mają problemy z wymową niektórych dźwięków. Coś podobnego jak nasz Grzegorz Brzęczyszczykiewicz dla obcokrajowców. Jest to duży kłopot.
Po drugie system nauczania języka angielskiego we Francji w niewielkim stopniu wymusza mówienie. Uczą się raczej o języku niż używania go.
Zapytałam Jeana dlaczego w takim razie on mówi całkiem dobrze. Powiedział, że włożył w to ogromną ilość pracy i nie każdy ma tyle chęci, żeby pokonywać trudności z nauką.
Na koniec docisnęłam go i przyznał, że we Francuzach nadal jest wysoki poziom dumy narodowej. Nie chcą przyznać, że trochę żal, że ranga języka nie jest taka wysoka, jak jeszcze niedawno. Przez wiele lat językiem międzynarodowym była łacina. Potem królował francuski, który musiał ustąpić angielskiemu. Ten ostatni też chyba długo nie pociągnie jako język międzynarodowy. Ja i Ada typujemy język hiszpański jako język światowy niebawem. My jesteśmy przygotowane, już mówimy językiem Cervantesa. I Wam też radzimy zacząć przygotowania do nauki kolejnego języka międzynarodowego.



niedziela, 4 stycznia 2015

Jean

Jak wspomniałam w ostatnim poście, przyjechał do nas kolejny workaway'er - Jean z Francji. Bardzo sympatyczny młody człowiek. Polubiliśmy go od razu. Wesoły, inteligentny, z pasującym nam poczuciem humoru. Planował być u nas trzy tygodnie. Potem zmienił zdanie i zdecydował się zostać się do naszego wyjazdu do Azji czyli do 19 stycznia. Pasowało nam to. Z jednej strony mieliśmy pomoc w hostelu,  z drugiej uczył nas języka francuskiego. Francuski wchodzi nam bardzo ciężko, a z Jeanem zaczęło wchodzić jakoś szybciej. Wszystko ładnie się układało. Z każdym dniem lubiliśmy go coraz bardziej. Ale wszystko dobre kiedyś się kończy. Nieoczekiwanie Jean bez uprzedzenia wyjechał.
Zaczęło się we wtorek przed Sylwestrem. Ada sprawdziła efekty pracy Jeana. Miała uwagi i powiedziała mu o tym. Trafiła w czuły punkt. Chłopak był oburzony faktem, że ktoś sprawdza owoce jego pracy. Ada była zaskoczona, bo u nas w hostelu jest to norma. Często sprawdzamy po sobie efekty pracy. Jesteśmy tylko ludźmi i nie jest niczym niezwykłym, że coś można przeoczyć. Dla Jeana był to wielki problem. Nie rozumiemy tego, bo intencją sprawdzania nie jest dokopanie mu, ale troska o zachowanie jak najwyższego poziomu usługi w Hostelu Mamas&Papas. Ada nie dość, że się ośmieliła sprawdzić go, to jeszcze pokazała mu, co zrobił niedobrze. Chłopak absolutnie nie toleruje takich sytuacji. Na drugi dzień nie przyszedł do nas na spotkanie Sylwestrowe ani na urodziny Ady (był zaproszony). Nawet zjeść nie przyszedł, chociaż parę razy chodziłam do niego i proponowałam kolację. W pewnym momencie poleciał do sklepu i kupił sobie ciastka i napój, ale do nas zjeść nie przyszedł. Kiedy dziewczyny poszły do niego, żeby zachęcić do zabawy, odezwał się bardzo niekulturalnie do Ady używając bardzo chamskich słów (angielskich). Nie, to nie!!!
Rano przyszedł do pracy. Nie wiemy nawet kiedy, bo poprzedniego dnia nie zszedł zapytać, na którą ma być. Zabrał się do roboty i w pewnym momencie przerwał i stwierdził, że wyjeżdża. Nic nie ma do mnie i Papasa, ale Ada jest najgorszym człowiekiem, jakiego w życiu spotkał i on nie może tu zostać. Ciekawe, na jakiej podstawie tak ocenił Adę? Niewiele miał z nią do czynienia. I nawet nie poczekał na mnie, żeby się pożegnać. Zostawił nas z hostelem pełnym ludzi bez żadnej pomocy. Żeby było "śmieszniej" Ada nawet nie mieszka teraz w hostelu. Wpada na chwilę od czasu do czasu (niecodziennie) i zresztą wkrótce wraca do Poznania. Poza tym umawiał się z nami a nie z Adą. Obraził się na Adę i w związku z tym zostawił nas w czarnej d... Dbaliśmy o niego jak o syna. Karmiłam go, kupiłam ciepłą bieliznę, żeby nie marzł. Nawet "do widzenia" nie usłyszałam.
Było mi bardzo przykro, bo bardzo go polubiłam. Nigdy w życiu nie pomyślałabym, że Jean może wywinąć taki numer. Rozumiem nawet, że może mieć taki charakter, że nie znosi krytyki. Jednak człowiek honoru tak nie postępuje.
Jak rzekłam wyżej, mieliśmy w hostelu Sylwestra i urodziny Ady. I o tych wydarzeniach mamy zamiar pamiętać.

Papas i Grzesiu "Mordka" tradycyjnie bardzo zadowoleni
Były tańce i były śpiewy
Nina w żywiole
Mamas i Ada też zadowolone
Jeszcze są w stanie trzymać przez chwilę pion
Vietnam boy
Drużyna z Niemiec
Ela i Jarek, pozytywni Polacy
Trzepak - miejsce kultowe
Przypominam, że zdjęcie wykonane było w noc Sylwestrową. Dla Niny nie ma to najmniejszego znaczenia :)
Grzesiu "Mordka" koncertuje dla swojego fanklubu