niedziela, 25 stycznia 2015

Mamas&Papas żegnają Bangkok (wpis 5.)



Nie daliśmy z Papasem za wygraną i kolejny raz spróbowaliśmy dostać się do miejsca bez białasów. Nasz chiński przyjaciel polecił nam jedną z linii, jadącą dookoła China Town i z nieustającą przyjemnością wsiedliśmy do autobusu miejskiego nr 53. W pewnym momencie poczuliśmy, że już trzeba wysiąść. I to był strzał w dziesiątkę. Przypadkiem natrafiliśmy na dzielnicę muzułmańską. Dzielnica to może zbyt wiele powiedziane, ale był to teren na który wchodzi się przez bramę z arabskimi napisami i mieszkają tam głównie  muzułmanie.


A za bramą ludzie ubrani inaczej. Meczet, cmentarzyk, sklepy z innym asortymentem. Chcieliśmy kupić coś do picia. Papasowi zamarzyło się zimne piwo, ale musiałam mu przypomnieć, że w takich miejscach tego napoju nie uświadczy.






Oczywiście musieliśmy zjeść właśnie tam. I stało się! Zjadłam zupę! Naprawdę! Papas może zaświadczyć :) 

Naprawdę mam zupę!
Nawet smaczna była.
Papasowi zawsze smakuje
Papas z nowym przyjacielem.


Ostatni wieczór w Bangkoku był wyjątkowo upalny. Postanowiliśmy przejść się na kolację w inny rejon niż co wieczór. Ludzi tysiące. Ulice zakorkowane nawet o godzinie 22.

To wyglądało tak:





Bangkok tętni życiem bez przerwy. Byliśmy oszołomieni. Ale prawdziwy szok przeżyliśmy, gdy ponownie spotkaliśmy naszego Anioła Richarda. On jest wszędzie, tam gdzie my? Prawdziwy Anioł Stróż! China Town to zatłoczona dzielnica olbrzymiego miasta i my wciąż spotykamy tego samego człowieka. Próbował zaprosić nas znowu na kolację, ale właśnie skończyliśmy spożywać przepyszną rybkę z zieloną fantą.



Daliśmy się tylko namówić na sok świeżo wyciśnięty z granatów. Pycha!

Papas zachwyca się sokiem
Miłe spotkanie
Opuszczamy Bangkok. Warto tu przyjechać, gdy ma się mało czasu. Można poczuć ducha Azji w różnym wydaniu narodowościowym.  Wiele osób na ulicy gotuje, je, pierze, depiluje, robi makijaż czy maseczki kosmetyczne, śpi, gra w gry, strzyże się i robi wiele innych rzeczy. Ludzie tacy sami jak my, chociaż żyją po swojemu. Nawet telewizja pokazuje to samo, co u nas, tylko język inny. Papas namiętnie ogląda chińskie programy, więc jesteśmy na bieżąco. Reklamuje się to samo od pieluch poprzez szampony po majtki modelujące. 
Nie da się opowiedzieć Azji, trzeba tu być.


































sobota, 24 stycznia 2015

Mamas&Papas i spotkanie (wpis 4.)

Durian. Papas nie wyklucza, że podejmie próbę zjedzenia po raz kolejny

Nadszedł dzień, jaki nadchodzi w czasie wszystkich naszych podróży. Nachodzi nas, żeby wsiąść w jakikolwiek pojazd komunikacji miejskiej i pojechać daleko od miejsc pełnych turystów. W przypadku Azji pojechać w miejsce, w którym nie ma ani jednego białasa. Tak też uczyniliśmy w Bangkoku.



Wsiedliśmy do "autobusu byle jakiego". W Bangkoku już sama jazda autobusem miejskim jest egzotyczną przygodą. Autobusy są bardzo zdezelowane. Na nasze oko niektóre egzemplarze mogą mieć 50 i więcej lat. Klimatyzacja to pootwierane okna. W każdym autobusie jest konduktor-dyrektor. Ależ ważna osoba! Z niesamowitą bystrością ogarnia sprzedaż biletów. Pamięta, każdego, kto wsiadł, nawet w godzinach szczytu. Rostawia pasażerów po kątach. Mówi, gdzie stanąć czy usiąść. Staniesz sobie gdzieś tam, a on(ona) z krzykiem każe stanąć pół metra bliżej/dalej. Dla nas patrzących z boku kompletnie bez sensu. Ciągle pokrzykuje i musztruje potulnych pasażerów. Nasz dyrektor zapytał nas o coś po tajsku. Oczywiście nic nie zrozumieliśmy. Zapytał o to samo jeszcze ze cztery razy, a my mimo powtórek dalej nie wiemy, o co chodzi. Czy mamy stanąć w innym miejscu? A może coś przeskrobaliśmy? Wreszcie jakaś dziewczyna litościwie przetłumaczyła, że pyta dokąd jedziemy. My na to, zgodnie z prawdą, że jeszcze nie wiemy. Chłopak się za głowę złapał. Jak można jechać tak bez celu?!
W pewnym momencie postanowiliśm wysiąść uznając, że już długo jedziemy i odjechalismy od centrum. Idąc na pieszo wyprzedziliśmy "nasz" autobus. Potem on trochę odjechał, a my znowu dogoniliśmy na piechotę. I tak kilka razy. Wreszcie doszliśmy do miejsca, gdzie byli ludzie. Sami biali! Nie wzięliśmy pod uwagę, że są gigantyczne korki i mimo długiego czasu jazdy, nie oddaliliśmy się od turystycznych miejsc. Im dalej szliśmy tym było mniej lokalnie. Jakieś luksusowe sklepy, kawiarnie, hotele. I prawie sami turyści. Nasz plan pobytu wśród lokalnych ludzi spalił na panewce. Na pociechę z powrotem ewakuowaliśmy się statkiem. Zostaliśmy wielkimi fanami wodnego transportu publicznego.
Widok z wody

 
 
 
 
 

Wieczorem jak zwykle poszliśmy do ulicznych jadłodajni poszukać czegoś na kolację. Ja oczywiście szukałam nie-zupy, a Papas czegoś, co jak najmniej przypomina znane nam potrawy.
W pewnym momencie zauważyłam, że ktoś do nas macha. Patrzymy, a tam siedzi nasz Anioł-Wybawca, o którym pisałam w poście "Mamas&Papas szukają". Zawołał nas. Mnie tytułował madame Curie, a Papasa monsieur Chopin. Okazało się jadł sobie posiłek na ulicy, przy której się urodził. Zaprosił nas na kolację. Zasiedliśmy na ulicy i jak prawdziwi Chińczycy pobiesiadowaliśmy przy chińskim żarciu, ucinając pogawędkę o chińskiej kuchni, polskiej kulturze i dziejach Pana Anioła. Zawartość talerz zaskoczyła nas tylko jednym składnikiem. Było to czarne jajko. Papas oczywiście bez skrupułów zjadł i pochwalił. Mi nie smakowało. Musiałam przeprosić Pana Anioła, ale jajko gotowane przez dwie godziny nie smakowało mi. Na zewnątrz czarne, w czymś wymoczone - to jeszcze nic, ale w śrdku smak, kolor, konsystencja - to nie dla mnie. Na deser poczęstował nas chńskimi słodyczami zrobionymi z .....ziemniaków. Czego to ludzie nie wymyślą! W życiu byśmy nie zgadli, że te eleganckie słodycze to kartofle. Pan Anioł (Richard) to super człowiek! Bardzo mądry, obyty, zna języki, ma poczucie humoru, prawnik z zawodu.  Siedzi ze wszystkimi i je z ulicznej garkuchni.


Widzicie TO jajo?

Słodycze z kartofli
W ogóle dopadła mnie refleksja na temat chńskiego jedzenia. W Polsce smakuje inaczej. Dla mnie lepiej. Chińczycy w Polsce trochę chyba zmodyfikowali przyprawianie pod gust polskiego konsumenta. Tutaj bardzo często jest używana do mięs przyprawa słodko-ostra. Polacy nie używają masowo słodkości do przyprawiania mięsa. Mamy potrawy mięsne na słodko, ale takie są w niejszości. Ale mięso to nie wszystko, więc można znaleźć coś pod siebie. Trzeba tylko pilnować, żeby osoba sprzedająca nie polała na koniec potrawy tymże sosem.


Zdarzyło mi się zjeść zupę. Sama w to nie wierzę. Ale  o tym w nastepnym wpisie.