Cud

Singapur

 
Nigdy w życiu nie podejrzewałabym, że od naszych Gości usłyszę opowieść gloryfikującą służby kontrolujące bilety w autobusach. Dotąd mieliśmy, niestety, niezbyt dobre mniemanie o tzw. "kanarach". Trochę nazbyt gorliwi bywali wobec turystów nierozumiejących absurdów naszego życia. Czasami było nam po prostu głupio tłumacząc naszą rzeczywistość. Bo normalnie to u nas nie jest.

Nasi Goście próbowali znaleźć w automacie biletowym coś, co funkcjonuje w normalnych krajach. Wiele przyjaznych ofert, a już na pewno jeden bilet na każdy rodzaj komunikacji miejskiej. Obcokrajowcy nie rozumieją, że potrzebują tutaj kilka rodzajów biletów, żeby przemieszczać się bez kłopotów. Mieszkańcy Trójmiasta też nie rozumieją, ale już przywykli. Odkąd pamiętam dyskutuje się na temat przyjaznych rozwiązań komunikacyjnych i ... niewiele się dzieje. Turyści nie są w stanie pojąć, że rozwiązania praktykowane od lat w wielu krajach, u nas są czymś niezwykłym.

Ale do rzeczy! Nasz chiński Gość kupił bilet na przejazd do Sopotu. Skoro chciał tam dojechać, no to jeden bilet wystarczy, prawda? Nic z tego! U nas najpierw musi kupić bilet ZTM, a później bilet SKM. Proste? W innych cywilizowanych krajach nie interesowałoby go, czym jedzie w obrębie metropolii. Tutaj trzeba być czujnym, niestety. Chińczyk sądził, że w automacie kupił bilet do Sopotu. Bilet ten miał inny rozmiar i nie mieścił się do kasownika w autobusie. Nie dał rady wcisnąć go do kasownika, więc troszkę go złożył i tak skasował. Uczciwy człowiek! Nie chciał jechać bez skasowanego biletu. Weszli kontrolerzy. Tutaj cud nastąpił! Pan kontroler zakwestionował bilet i zapytał Chińczyka, czy jest turystą. Gdy ten potwierdził, grzecznie po angielsku pouczył go, że ma niedobry bilet. Zamiast wręczyć mu mandat, pouczył, żeby kupić kolejny bilet u kierowcy. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z takim zachowaniem kontrolerów. Szczerze mówiąc, podoba mi się. Pamiętamy opowieści innych naszych Gości, którzy po kontroli biletów wracali do hostelu bardzo zdenerwowani.

Zdenerwowany Gość zawsze może zrelaksować się na naszym ganku. Życie "gankowe" kwitnie! Towarzystwo Kiciusia gwarantowane!

Nasza królewna Ola odwiedziła nas z Davidem. Poznali się w Hostelu Mamas&Papas. To nasza najładniejsza hostelowa love story. Ich szczęście wzmacniają z pewnością miski z zupą p.Czesi.

Wojna o ganek

Mój ostatni wpis spowodował panikę u Grzesia "Mordki". Przyjechał do hostelu i zasiadł na ganku, żeby zaznaczyć, że jeszcze liczy się w tej dyscyplinie. Najpierw się na mnie obraził. Przyszedł z pysznym prezentem, więc dałam się przeprosić :D Musi stoczyć bezpośrednią walkę z naszą królewną Olą, która tak pięknie wyglądała na naszym ganku w tamtym tygodniu. Z drugiej strony ganek jest naprawdę pojemny i wiele zniesie. Zapraszamy!

W ostatnim czasie przyjeżdża do nas sporo Ukraińców. Zauważyliśmy, że nie chcą mówić po rosyjsku. Nie dziwi nas to, chociaż w przeszłości chętnie korzystali z tego języka, nawet jeżeli znali angielski. Z drugiej strony niektórzy mówią bardzo słabo po angielsku i bardzo męczą się w rozmowie. Wiele razy wtrącają w bezsilności słowa rosyjskie. Robią trochę sobie na złość, bo Rosjanom to wisi, a oni się męczą. Z innej strony chwała Niebiosom, że nie musimy testować tego problemu na własnej polskiej skórze!

Ukraiński akcent wśród chińskich flag

Wiadomością tygodnia jest informacja, że nasz ulubiony Grant wyjechał z Hostelu Mamas&Papas. Obiecał, że wróci. Będziemy czekać! Jego postępy w języku polskim są naprawdę imponujące! Któregoś dnia odwiedził nas w hostelu Alan. Grant rozmawiał z nami po polsku. Weszli z Alanem na temat piłki nożnej. W pewnym momencie Grant się pogubił. Alan chciał mu pomóc i zapytał go, czy może mówi po angielsku. Uśmieliśmy się. Rodowity Anglik doczekał się takiego pytania!

Ciągle prześladuje nas czarna passa z buractwem. Państwo, o których pisałam w poprzednim poście cały czas palili w budynku mimo, że powiesiliśmy dodatkową kartkę z prośbą o niepalenie.  Nie udawało nam się ich spotkać. Przyjechali do rodziny, która mieszka niedaleko i tam spędzali czas. Do hostelu wracali tylko na krótką noc, no i na palenie papierosów. Zobaczyłam ich ostatniego dnia przed samym wyjazdem. Szefem okazał się Pan z Wąsem, którego wygląd tak jednoznacznie świadczył o stylu jego zachowań, że odpuściłam sobie wcześniejszy zamiar powiedzenia, co myślę o jego zachowaniu. Znam ten typ! Szkoda nafty na takiego.
Okazało się, że miał jednak godnych naśladowców. Tym razem zaszczytne miano buraków przypadło Gościom z Rumunii. Cóż oni zrobili? Palili w pokoju! Prosiłam, przypominałam, ręce opadają!

Na szczęście już ich nie ma i mam nadzieję, że czas buraków, przynajmniej na jakiś czas, będzie tylko odległym wspomnieniem.

Równolegle z sezonem gankowym pomału otwiera się nasz ogród. Dzisiaj Papas z Dyziem jedli posiłek po raz pierwszy w tym roku właśnie tam.

Zapraszamy na ganek

Muszę odtrąbić, że zaczął się sezon "gankowy". Co prawda Grzesiu "Mordka" NAWALIŁ, więc nie ma go na zdjęciu, ale mamy inne, równie miłe, towarzystwo. Uważaj Grzesiu, żeby Cię nie wygryźli ;)

 

 

Śpieszę też zawiadomić, że już naprawdę nie będę chwalić rodaków. Po ostatnim negatywnym doświadczeniu z Polakami (http://hostelik.blogspot.com/2015/03/burak-polski-wiecznie-zywy.html) mieliśmy bardzo dobrą passę. Chociażby w ostatnich dniach - bardzo sympatyczne małżeństwo z Poznania. Pozytywni, aktywni, otwarci. Potem czwórka z Warszawy - weseli biegacze. Też bardzo fajni ludzie. Do tego Tomek. I parę innych osób. Wczoraj wieczorem głośno wyraziliśmy z Papasem zadowolenie, że tacy fajni Polacy przyjeżdżają, żadnego buractwa. Po prostu same pozytywne odczucia. I dzisiaj rano odkryliśmy, że inni Polacy mieszkający w domku palili papierosy w łazience.

 

Ręce opadają! Wisi piktogram z zakazem. Wieczór był taki cieplutki, że nawet Goście, którzy wychodzili na papierosa na dwór o północy, byli ubrani jedynie w koszulki z krótkim rękawem. Idąc w domku do toalety mija się drzwi prowadzące na zewnątrz. No i co za przyjemność korzystać z zakopconej łazienki. Ale taka właśnie bywa kultura. Na zewnątrz przyjemna pogoda. Droga do drzwi króciutka. Ale i tak ciężko zachować się w sposób cywilizowany. No i oczywiście jak chamówa, to muszą być Polacy. 

 

Na zdjęciu Polacy pozytywni :)

Oprócz Polaków gościliśmy po raz drugi w historii obywatela bardzo odległej Boliwii. Był bardzo zawiedziony, że nie jest pierwszy i nie może wbić flagi na naszą kolorową mapę. Również jako drugi w historii pojawił się w hostelu Gruzin. Na pierwszego czekaliśmy 4 lata, no i proszę, po dwóch tygodniach następny. Mamy jeszcze kilka miejsc na mapie bez flagi, śpieszcie się Goście!

Póki co, Goście nie mogą się zebrać, żeby od nas wyjechać. Panowie z powyższego zdjęcia twardo planowali wybrać się w drogę powrotną skoro świt, bo już mieli opóźnienie (popili w barze z tubylcami i nie dali rady wyjechać wczoraj). Najpierw mówili, że o 7.30. W trakcie biesiady w common room zmienili godzinę na 8. Potem 8.30, następnie na 9. Wyjechali ostatecznie około 10-tej. W sumie nas to nie dziwi. Komu chciałoby się opuszczać Hostel Mamas&Papas.

Workaway kontynuacja

Dzisiaj wyjechał z hostelu nasz kolejny workaway'er - Wataru z Japonii. Przez ostatnie dwa i pół roku przewinęło się w ramach programu około 16 osób z 13 krajów (Anglia, Niemcy, Tajwan, USA, Słowacja, Chiny, Ukraina, Hiszpania, Francja, Japonia, Polska, Rosja, Białoruś) z 3 kontynentów. (http://hostelik.blogspot.com/2012/10/porady-praktyczne-workaway.html)

 

Wataru wyjechał. Został tylko wachlarz.

 Byli bardzo różni. Zawsze przed przyjazdem workaway'a mamy stresik, kto to będzie? I trafia się różnie. Jakiś czas temu mieliśmy czarną serię i na jakiś czas odechciało się nam pomocników. Ta seria zaczęła się od dziewczyny, którą trochę skrytykowałam, bo.... nie była tak dobra jak Mike (http://hostelik.blogspot.com/2013/04/mike.html). Papas filozoficznie stwierdził, że nie powinnam narzekać, bo może trafić się ktoś gorszy. W sumie mieliśmy słabszego pomocnika, więc miał trochę racji, ale z drugiej strony miałam po prostu zastrzeżenia i już. Jak zwykle okazało się, że Papas miał rację. Następny workaway'er był tak "cienki", że z rozrzewnieniem wspominałam osobę przeze mnie skrytykowaną. Poszłam do Papasa pomarudzić, a on znowu filozoficznie stwierdził, że nie powinnam narzekać, bo może trafić się ktoś gorszy. No, bez przesady!!! I ... kolejny był gorszy...... Prawdziwa czarna seria! Idea workaway sięgnęła bruku! Tak wtedy sądziłam. Bo kolejna panna była tak leniwa, nieporadna i nieodpowiedzialna, że słów brakuje. Na dodatek brud nie robił na niej najmniejszego wrażenia.

 

Jedni byli odpowiedzialni i pracowici. Nie musiałam ich kontrolować i bez stresu zostawiałam ich w hostelu. Byli też tacy, którzy zamiast pracować umówioną ilość godzin, chodzili w międzyczasie pospać albo poczytać albo film pooglądać. Nigdy nie było im wiadomo, czy jestem w hostelu czy nie, więc urozmaicali sobie pracę drzemką czy inną przyjemnością. Byli tacy, którzy nie wiedzieli, że w łazienkach sprząta się wszystko - toaletę również. Albo przy zamiataniu należy pociągnąć szczotką również za drzwiami czy w innych zakamarkach. Ze zdumiewającą konsekwencją omiatali tylko środek. Mieliśmy też alkoholika spożywającego minimum 10 butelek piwa dziennie. Albo kolesia, który zamiast zabrać się za obowiązki ciągle wysiadywał na skype i trzeba było go za fraki wygarniać do pracy. Itp. Itd.

Mieliśmy też przypadki, kiedy pomocnicy nie stawili się w ogóle do pracy (oczywiście po imprezach alkoholowych) albo tak dawali w szyję z naszymi Gośćmi, że nie byli zdolni dojść do łóżka.

 

Nie chcę jednak, żeby wyszło, że workaway'e to degrengolada i upadek :)

Mieliśmy też sporo bardzo sumiennych i przy tym przesympatycznych osób. Zresztą nawet ci niezbyt ogarnięci w pracy, poza nią byli bardzo fajni. Lubiliśmy razem posiedzieć i pogadać (najlepiej nad miską żurku p.Czesi). Dwie osoby z tej szesnastki były zdecydowanie negatywnym wspomnieniem (to z tej czarnej serii), a poznanie pozostałych to w ostatecznym rozrachunku było pozytywnym doświadczeniem.

Ostatnio los nam sprzyja i gościliśmy ludzi, którzy byli na ogół w porządku. Wataru był bardzo solidny i na pewno jest w ścisłej czołówce naszych workaway'ów. Muszę tu wspomnieć o daniu p.Czesi. Wataru jadł potrawę, która w założeniu była "chińszczyzną". Powiedział, że smakuje tak, jak danie japońskie, które jada w swoim kraju. Okazuje się, że p.Czesia jest mistrzynią nie tylko polskiej kuchni. Jest po prostu "the best"!!!! 

 

Japońskie cudo

Grant i Wataru nad miską zupy p.Czesi

Turecki desant

Łotysze bywają w naszym hostelu bardzo rzadko

W marcu też może być wesoło

Papas znowu uradowany. W krótkim czasie pojawiła się na naszej mapie nowa flaga. Po raz pierwszy gościliśmy mieszkańca Gruzji. Mirian wygrał stypendium i studiował w Krakowie na Akademii Muzycznej. Teraz rozpoczął studia doktoranckie. Bardzo zdolny i przesympatyczny młody człowiek. Świetnie mówi po polsku. Żałujemy, że był u nas tak krótko i nie zdążyliśmy pogadać o Gruzji.

Mirian był bardzo zajęty, bo przyjechał do Gdańska na konkurs. Nie do końca zrozumiałam formułę, ale z grubsza polegało to na tym, że dyrygenci dyrygowali chórami i na koniec wybrano najlepszego. Nie muszę chyba mówić, że "nasz" Mirian wygrał. Wiadomo! Hostel Mamas&Papas  nie dość, że jest najlepszy, to przyciąga najlepszych :)

Po raz kolejny przekonaliśmy się, że świat jest mały. Okazało się, że właśnie w tym wydarzeniu uczestniczy nasza Monia. I jakby było mało, wśród naszych Gości była grupa z Akademii Muzycznej w Łodzi, którzy też przyjechała do Gdańska na tą właśnie imprezę. Nasz hostel miał naprawdę silną reprezentację.

Nie wiem, czy nie powinnam rozpocząć tego posta od informacji, że przyjechał do nas Grant. Ten sam, który spędził u nas sporo czasu w ubiegłym roku. Ostatnio pisałam o nim we wrześniu (http://hostelik.blogspot.com/2014/09/trzy-chinki.html) i szczerze mówiąc nie miałam wielkiej wiary, że się jeszcze zobaczymy. A tu niespodzianka! Grant dalej walczy z językiem polskim i muszę przyznać z podziwem, że nieźle sobie radzi. Planuje zamieszkać w Polsce i zająć się nauczaniem języka angielskiego. Nie ma specjalnych preferencji co do miejsca. Może macie jakieś oferty dla niego? Bardzo fajny człowiek!

Ostatni tydzień nie wyglądał jak tydzień marcowy. Goście dopisali niemal jak latem. Papas miał okazję cieszyć się pobytem dziewczyn z Chin. Nie zabrakło też innych nacji: Japonia, Australia, Niemcy, Czechy, Hiszpania, Anglia, Kanada, Finlandia i Polska z Gruzją oczywiście. Wesoło było! Bardzo wesoło :)

Kolejny akcent muzyczny w naszym hostelu. Naszym Gościem był David Blair. Miał koncert w jednym z gdańskich klubów. Nasza kolekcja powiększyła się o kolejną płytę, której autor mieszkał u nas. David jest Kanadyjczykiem i nie mamy wątpliwości, że niebawem będzie równie znany jak jego rodak Bryan Adams, który koncertował w tym samym czasie w Gdańsku.

Nowa flaga

Dla Papasa wydarzeniem tygodnia była nowa flaga na naszej mapie. Bardzo rzadko ma okazję dokładać nowe trofeum i każdy nowy kraj jest świętem. Teraz na mapę wskoczyła flaga Gwatemali. Gabriel zaktywizował mocno mój hiszpański, bo język angielski nie był jego mocną stroną. Oj, dał mi wycisk! Opowiadał bardzo ciekawe historie z wielu dziedzin - od historii, geografii poprzez politykę czy geologię aż po filozofię. Zmusił mnie do maksymalnego wysiłku w zakresie używania języka hiszpańskiego, ale było bardzo ciekawie. Miałam zamiar coś opisać, ale tyle tego było, że odeślę Was do innych źródeł. Dodam tylko, że nie spodziewałam się, że o teoretycznie tak mało znaczącym kraju można było usłyszeć tyle interesujących wiadomości.

W ostatnim tygodniu mieliśmy szok, bo dopisali Goście z Rosji. Kurs rubla jest tak niekorzystny, że nie opłaca im się wpadać na zakupy, czyli dotychczasowy główny powód przyjazdów. I praktycznie nie przyjeżdżają wcale od wielu miesięcy.

Rosyjscy Goście opowiedzieli nam o polityce prorodzinnej w ich kraju. Ostatnio inny temat jest dominujący, więc z przyjemnością pogadaliśmy o dzieciach.

Mam nadzieję, że dobrze zapamiętałam, ale nawet jeżeli coś opiszę nieściśle, to warto wiedzieć, że istnieją inne rozwiązania niż w Polsce.

W Rosji rodzice pierwszego dziecka dostają 100000 rubli. Do tego przez dwa lata dostają kaszę, mleko i coś tam jeszcze. Uzyskanie świadczenia nie jest trudne. Goście, którzy nam o tym opowiadali, nie należą do biednych, a pieniądze dostali.

Urodzenie drugiego dziecka to świadczenie w wysokości 450000 rubli. Plus oczywiście kasza, mleko itd.

Trzecie dziecko skutkuje otrzymaniem .......mieszkania (albo ziemi). Plus oczywiście 450 000, kasza...... Do tego bezpłatne przedszkole, wyprawki. Te pieniądze rodzice otrzymują w postaci certyfikatów. Wydać można na naukę albo na potrzeby życiowe albo na ...emeryturę dla mamy.

Sasza mówi, że w Kaliningradzie co drugi dorosły na ulicy pcha wózek z dzieckiem. Młodzi ludzie nie boją się zostać rodzicami.

Znamy na razie jedną opowieść na ten temat i na pewno pogadamy na ten temat z innymi rodzicami z Rosji. Tak czy siak w porównaniu do polskich "przywilejów" dla młodych rodziców, brzmi bardzo atrakcyjnie.

Burak polski wiecznie żywy.

Mało się dzieje w hostelu. Niemniej mało nie oznacza się się nudzimy. Wcale się nie nudzimy.

Ostatnio wiele emocji obudzili w nas rodacy, którzy postarali się o to, żebyśmy nie zapomnieli, jakie pokłady buractwa potrafią w sobie nosić Polacy. Ostatni mieliśmy szczęście gościć w zasadzie tylko sympatycznych Polaków. Pomału zaczynaliśmy zapominać nasze złe doświadczenia. Aż do teraz.

Koło północy poczułam dym papierosowy na I piętrze. W trzech pokojach spała tam sześcioosobowa grupa Polaków. Ponieważ było późno i wszystkie drzwi były zamknięte powiedziałam głośno na korytarzu, że proszę, aby nie palić na terenie hostelu.

Po chwili z jednego z pokoi wytoczyła się (dosłownie) kobieta. I zaczęła napastliwie dopytywać, o co chodzi. Wyjaśniłam, że czuję dym i chcę ustalić, skąd dochodzi. Pani zaczęła dyskusję, że nic nie czuć i po co awantura. Mówiłam spokojnie i rzeczowo, ale kobieta była agresywna. Wreszcie powiedziała, że to ona pali i w czym problem. To był jeden papieros i na dodatek bardzo słaby. Stanowczo, aczkolwiek grzecznie, poprosiłam, żeby nie palić w budynku. Papieros słaby śmierdzi tak samo jak mocny. Pali się na zewnątrz. Noc nie była zimna. Nie było mrozu, nie padało i nie wiało, a i droga z pierwszego piętra niezbyt daleka.

Pani obiecała poprawę, aczkolwiek nadal była agresywna.

Po chwili zwlokła się z mężem na zewnątrz. I zaczęło się. Zaczęła się ciskać. Nie docierało do niej, że takie są zasady. Ona była w ogromnej ilości hoteli i NIGDY nie było problemów z paleniem. Jesteśmy nieżyczliwi, niekulturalni w zasadzie, regulaminy są po to, żeby je naginać. Poza tym jesteśmy śmieszni. Jakim cudem czuć papierosa, skoro to taki słaby papierosek. Ona obsmaruje nas w opinii i w tej chwili straciliśmy klienta. Ona tu już nie przyjedzie. Żałośni jesteśmy i jest zdumiona taką reakcją. Strasznie się zmartwiliśmy, że więcej nas nie odwiedzi. Strasznie! Taka strata! Taki piękny kawał buraka, a my już jej nie zobaczymy. Nie muszę dodawać, że baba była nawalona jak bomba. Piękny obrazek.

Po 10 minutach od akcji baba znowu zeszła (stoczyła się) na kolejną fajkę. Tym razem w jej pijackim widzie była to inteligentna akcja wymierzona we mnie. Tłukąc się na dół głośno komentowała, że musi iść na zewnątrz z tych przecudnych pachnących pomieszczeń, żeby się jakaś nuta dymu komuś nie uroiła. Niech mąż przypala papierosa na zewnątrz, bo jeszcze kapka dymku może mu się wymknąć. Buractwo właścicieli wygania ją na noc na dwór, a ona tylko takie słabiutkie pali. Ewidentnie darła się, żeby mnie wkurzyć. Ale ja już miałam wylane. Postanowiłam, że jak się nie uspokoi, zadzwonię na policję i nie będę się z prymitywem szarpać. Mąż był tak nawalony, że miał problem z wdrapaniem się z powrotem na górę. Czekałam tylko, aż wóda ich wreszcie ulula. Nie ma ich już drugą dobę, a ja wciąż nie mogę wywietrzyć smrodu. Ręce opadają.

Mogę śmiało uogólnić, że tylko Polacy palą w pokojach. Ale jak się zwraca uwagę, to udają, że się przejmują i że to niechcący. Poza jednym przypadkiem http://hostelik.blogspot.com/2013/07/o-polakach-mozna-wiecznie.html i tym obecnym.

Miło nie było, ale czasami potrzebujemy też gorszych wspomnień, żeby ostatecznie stwierdzić, że życie w Hostelu Mamas&Papas jest bardzo fajne. I fajnych Polaków jest więcej niż Polaków-buraków.